|
Politieperskaart geneuzel
|
Strengere controle politieperskaart
donderdag 25 september 2008
De Stichting Landelijke Politieperskaart gaat strengere regels
opstellen bij het verstrekken van politieperskaarten. Dat zegt Elly
Speet, secretaris van de stichting.
"Er is een steeds groter grijs gebied. Dat merken we bij de aanvragen.
Ook wordt misbruik gemaakt van de politieperskaart. Het is te
overwegen om inkomsten en de inschrijving bij de Kamer van Koophandel
als criteria te hanteren. Op die manier kunnen we beter controleren of
iemand echt journalist is."
Fotografen en cameramensen hebben herhaaldelijk bij de LPP geklaagd
over pseudo-journalisten, die met perskaarten om hun nek beelden
schieten van ongelukken en andere incidenten. Ze nemen het daarbij
vaak niet zo nauw met ethische normen en waarden. Met als gevolg dat
politie en brandweer media verwijderen op de plaats delict.
Cameraman Fer Traugott uit Roermond: "Het loopt de spuigaten uit. Ik
moet mijn werk doen met naast mij een taxichauffeur, een bakker en een
trucker, die voor een omroep, krant of website werken. Ze maken
sensatiebeelden en vertrappen sporen op de plaats delict."
Fotograaf Roel Dijkstra uit Vlaardingen: "Iemand die naaktfoto's maakt
is toch nog geen persfotograaf? Die persoon maakt wel gebruik van een
politieperskaart."
Woordvoerder Bert van Klaveren van de politie Limburg-Zuid en collega
Leon Eummelen van de regionale brandweer Zuid-Limburg bevestigen het
probleem. "Het is iets wat de beroepsgroep zelf moet oplossen. Wij
gaan niet over het verstrekken van perskaarten", zegt Eummelen.
Van Klaveren: "We ergeren ons geregeld aan het gedrag van mensen, die
bijvoorbeeld voor 112-sites beelden schieten. Daar hebben we meermaals
opmerkingen over gemaakt tijdens overleg met de media. Het
medialandschap is diffuus geworden, daar komt het door."
Speet zegt dat de gevestigde media vooral zelf in de spiegel moeten
kijken. "Zij nemen het beeldmateriaal af."
Bij een aanvraag van een perskaart verklaart de aanvrager dat hij
journalist is, dat hij werkt voor een massamedium en dat hij de kaart
nodig heeft voor het doen van verslag. Een journalist is iemand, die
meer dan de helft van zijn inkomsten verdient met journalistieke
arbeid. Dat wordt nu niet gecontroleerd. Ook hoeft de aanvrager geen
bewijs van inschrijving bij de Kamer van Koophandel te overleggen.
Wel trekt de LPP de opgegeven referenties na. "En dat doen we strenger
dan voorheen", zegt Speet. "Desnoods vindt een hoorzitting plaats." In
geval van twijfel krijgt een journalist niet een perskaart voor twee
jaar, maar voor één jaar. |
|
Wat! een politieperskaart. Welke beroepsfotograaf kan tegenwoordig nog rondkomen van incidenten. Nog veel sterker, ik zie als voorbeeld een vooraanstaand Volkskrant-fotograaf’s nachts niet z’n bed uitkomen voor een brand of ongeval.
De beroepsfotografen die dit werk deden, werken nu bij Blokker in het magazijn of zijn door financiële problemen afgegleden en vergeten. Dit kwam mede door de invoering van C2000, maar ook door noodgedwongen bezuinigingen bij bijna alle krantenredacties.
Nu zijn de kranten en televisiestations nog maar wat blij dat er jongens/meiden rondlopen die tenminste nog wél ‘voor niks’ hun bed uitkomen wanneer het brandweerpiepertje op hun nachtkastje ligt te trillen.
Daarnaast zijn brandweerkorpsen, politie en ziekenhuizen stilzwijgend maar wat blij met deze mensen. Brandweersites staan vol met beelden gemaakt door de ‘amateurs’. Maar ook de politie heeft in een aantal gevallen er belang bij. Denk aan opsporing van bijvoorbeeld een pyromaan. Vaak staan die lui bij een brand tussen het toegestroomde publiek te kijken. Ik weet door mijn velen contacten dat de politie vaak 112-sites afstruint op zoek naar een mogelijke dader.
Maar ook ziekenhuizen gebruiken dit soort regiosites wanneer een traumatisch slachtoffer van bijvoorbeeld een ernstig aanrijding wordt binnengebracht op de eerste hulp. Het zien van een verkreukelde auto zegt voor artsen veel over het mogelijke letsel en opgelopen trauma van het slachtoffer.
Het is helaas een vast kliekje dat al jaren schreeuwt en bang is om van de troon gestoten te worden door de verse jonge ‘jagers’ van nu. Ik pleit, net als van Eummelen van de politie Zuid-Limburg, dat redacties zelf mogen bepalen en ook deels verantwoordelijk dragen wie wel of geen politieperskaart krijgt. Wanneer je deze regel hanteert zul je zien dat het kaf van het koren gescheiden wordt en is na mijn inzien het probleem voorgoed voorbij. |
|
Precies dezelfde discussie speelt in meer takken van de media. Zelf ben ik, naast mijn beroep als communicatie medewerker bij een medische toeleverancier, nauw betrokken (als fotograaf/journalist) bij de Nederlandse autosport, waar ik exact deze discussie ook geregeld meemaak.
De niet prof fotografen en journalisten worden afgeschilderd als "zolderkamerartiesten" en door de profs gezien als "broodrovers". Niet geheel onterecht moet ik eerlijk zeggen. Een deel van de verkoop van verhalen en fotomateriaal is verschoven naar de semi-pro journalisten en fotografen, wat dus ten koste gaat van de omzet van de mensen die er van moeten leven.
Wat de pro's echter massaal lijken te zijn vergeten is dat ze zelf ooit op dezelfde wijze zijn begonnen!
In de hulpverlening geldt er echter nog iets heel anders en verontrustends: mediavertegenwoordigers die sporen vertrappen, onethisch handelen en/of hulpverleners dwarsbomen in de uitoefening van hun werkzaamheden. Als dat het geval is, dan moet de fotograaf/journalist die zich hieraan schuldig maakt direct voor een aantal jaren worden ontdaan van zijn/haar perskaart, ongeacht of hij pro of semi-pro is! Gewoon hard aanpakken zodat alleen de goede, ethische en respectvollen zich kunnen handhaven in dit wereldje.
Door de snelle media als internet is de markt voor verhalen in woord en beeld veel groter geworden, maar daardoor dus ook het aantal journalisten dat zich hiermee bezig houdt.
Het beroep van journalist/fotograaf is tanende doordat het monopolie is weggevallen. Dit heeft als voordeel dat er meer beeldmateriaal beschikbaar is doordat er meer mensen op de beelden jagen, de keerzijde is echter dat niet alle fotografen zich aan de regels houden. Zet een sanctie op het niet ethische en respectvol omgaan met sporen, slachtoffers en hulpverleners en voer die sanctie ter plaatse uit. Gewoon de perskaart van de betreffende nek rukken en vernietigen en de persoon van de PD verwijderen.
En uiteraard een "blacklist" bijhouden van journalisten die hun kaart zijn kwijtgeraakt.
Simpel en effectief, zoals ik ook in de Amerikaanse Champcar World Series (Amerikaanse equivalent van Formule1) heb meegemaakt. Iemand die zich voorbij de aangegeven lijn begaf werd direct teruggefloten, luisterde niet en daar ging z'n perskaart en circuittoegang... |
|
Ik vindt dat een journalist alle medewerking moet krijgen om dat te doen waar hij of zij goed in is, en dat is de waarheid boven tafel te halen om ons burgers goed te informeren.
Natuurlijk gaat het te ver om te zeggen dat journalisten alle bewegingsvrijheid moet krijgen tot zelfs in een brandend gebouw, maar hij heeft wel een vak geleerd waar we net zo trots op moeten zijn als op die brandweerman die wel in dat gebouw loopt. |
|
Bij de uitoefening van ieder vak moeten wel regels in acht worden genomen en in de journalistiek lijken regels vaak ver te zoeken. Persvertegenwoordigers gedragen zich (helaas) vaak niet zoals zou moeten. Door je lens bijna in een slachtoffer te steken belemmer je het werk van de hulpverlener en dat is onacceptabel. |
|
Quote: 'Persvertegenwoordigers gedragen zich (helaas) vaak niet zoals zou moeten'
En daar zit henm nou net het probleem. Iedereen met een camera en of notitieblokje wordt dus maar als ramptoerist bestempeld. Een PPK is makkelijke te 'regelen'als je je ff bij iemand met een persbureau inlikt. Die vraagt voor jou een perskaart aan en hup ineens ben je fotojournalist, zonder opleiding, zonder enige idee van de ethiek enz. Maar wel heel handig voor de persbbureau's want nu hoeven ze zelf niemand meer te sturen, lekker goedkoop ook, die sukkels die op de fiets overal heen rijden voor je en dan de foto's gratis doorsturen. Wat wil je als gerenomeerd persbureau nou nog meer !!!
Koffieleutje criticus: iemand die op zijn best is als jij heel slecht bent ! |
|
In de regio Noord-Holland vindt ik persoonlijk de overlast van media en niet media meevallen. Natuurlijk heb je er rampgevallen tussenlopen, maar die lopen overal. Ik ben het eens met de stelling Redactie. Maak redacties zelf verantwoordelijk bij de uitgave van politieperskaarten. |
|
Het verkrijgen van een perskaart is klaarblijkelijk te eenvoudig, iedereen blijkt makkelijk een kaart te kunnen organiseren en zich zo als fotojournalist uitgeven. Journalist is weliswaar geen beschermd beroep, dat wil niet zeggen dat er niet een zekere vorm van ethiek aan vast behoort te kleven.
Als iedereen het gezonde verstand zou gebruiken, dan zouden er aanzienlijk minder problemen zijn. Daar schuilt m nou net het probleem: nadenken en gezond verstand. of zoals CDA jaren propageerde: Normen en waarden.
Tja, die ouderwetse dingen waren toch wel wat waard... |
|
@ Jeroen, stemmen doe je in het stemhokje. Sluikreclame is verboden dus als je er een noemt moet je de rest ook noemen. pvda, pvv, lpf, groen links, sp  |
|
@ ArieAnders
Bedakt dat je ff meedenkt en zorgt dat er geen boete wordt uitgereikt door een overijverige diender die zich hier op het forum zou kunnen wagen... 
Maar, voor jouw informatie, ik ben geen CDA aanhanger, dus een reclameboodschap ging hier niet achter schuil. Ik ben echter wel voor normen en waarden, helaas kom je die op 't Binnenhof slechts op papier tegen en niet in de praktijk...
Maar goed, de discussie gaat nu wel erg ver bezijden het topic. |
|
Om weer even op het topic terug te komen. Zelf schiet ik wel eens foto's voor mijn eigen site, puur omdat het een hobby van me is. Het kan natuurlijk altijd voorkomen dat je op lokatie " in de weg loopt" of dat je al dan niet onbewust een foto in de serie hebt zitten die privacy gevoelig is, de verantwoordelijkheid daarvoor ligt allereerst bij jou zelf. Alles gaat digitaal tegenwoordig, zo'n foto is heel eenvoudig aan te passen en beter nog uit de gepubliceerde reeks te halen.
Mocht ik een foto hebben ( ook al sluit deze perfect aan bij het nieuws) die weleens gevoelig zou kunnen liggen, plaats ik deze niet. Een redactie die zulke foto's binnenkrijgt zou dit ook moeten screenen, niet klakkeloos vanwege tijdsdruk of andere redenen de hele handel maar plaatsen. Het zijn inderdaad de "normen en waarden" die in deze tijd nogal ver te zoeken zijn, lang leve het digitale tijdperk!
Wat betreft de perskaart, ik heb er geen maar zou er met een klein beetje moeite wel van voorzien kunnen worden. Een redactie dient naar mijn mening bij het aanvragen van een kaart zich te verzekeren van het feit dat deze volgens de ethiek die geld wordt gebruikt, daarnaast zouden zij ook verantwoordelijk moeten worden gesteld in geval van ( ernstig) misbruik.
Tegenwoordig heeft iedereen een mobieltje met een camera, die krengen zijn al zo goed dat je er prachtige foto's mee kunt maken. Deze foto's kun je zelf heel eenvoudig op het internet plaatsen, of insturen naar een nieuwssite. Die laatste zijn er ten overvloede en ze willen ( bijna) allemaal maar één ding: zo snel mogelijk nieuws brengen. Een ruime afzetting om een incident en alleen " bekende " media toelaten binnen de afzetting heeft geen enkele zin meer, voor de afzetting maar is opgezet heeft " Jan met de pet " al zijn foto's en video's gemaakt, die hij vervolgens heel eenvoudig kan verspreiden.
Hoe dan ook lijden de goede onder de kwade, een kwestie van normen en waarden en verantwoordelijkheid. |
|
RVlijm, ik ben het volledig met je eens. De personen die optreden als onderdeel van het journaille storen zich (vaak) niet aan ethiek en gaan voorbij aan normen en waarden. Helaas zijn er talloze mensen met een camera (of een mobiel) die de meest schokkende beelden willen vastleggen en zonder enige vorm van screening verspreiden.
Het journaille zou hand in eigen boezem moeten steken en zich weer eens ouderwets aan 'zelfcensuur' moeten onderwerpen. Als auteur kan ik ook niet klakkeloos alles maar schrijven, dat geldt dus ook voor de fotojournalist. Niet alles kan zomaar de wereld in worden geslingerd.
Even nadenken over de beelden en woorden en hoe het voor slachtoffer en familie van het slachtoffer zal zijn om ermee geconfronteerd te worden.
Kortom ethiek, normen en waarden, dat zijn de sleutelwoorden. |
|
Hallo,
ik kwam via via hier terecht en ik las het zo hier.... en ik wil hier ff op in haken..
Ik werk al een tijdje freelance als hardnieuws cameraman/fotograaf in Noord-holland.
Het probleem om de niet Journalisten buiten de deur te houden is een heel makkelijk iets....
als ik bij een ongeval ter plaatse ben, dan zie ik dat er veel politie agenten met hun handen over elkaar staan of met hun handen in hun zak staan te kijken naar het ongeval.... als hun baas nou ALLE agenten eens een les geven in PERSKAART herkenning..... dan zou het allemaal wel mee vallen...
als die agenten die nix staan te doen rond om het ongeval nou eens gaan controleren op perskaarten.
het is heel makkelijke je heb de creditcard model en je heb het model dat net uit de printer is gevallen met z'n foto er op waar bij alle puistje zijn weg ge shopt....
POLITIE VERWIJDER DEZE GASTEN...... zo kan ik het ook ... ik maak via paint een perskaart en ga met mijn camera ff kijken naar het leed..... dat scheelt me op jaar basis een hoop geld voor al mijn echte kaarten die ik moet aan schaffen .......
het is maar een ideetje |
|
@ BrisuusBroadcastingMedia
Jouw voorstel zou zeker een deel van de oplossing zijn. Ik blijf er echter bij dat enige "zelfcensuur" op z'n plaat is in de journalistiek. Als beeldjournalist kijk jij toch ook naar de beelden alvorens deze de wereld in te gooien? Er is een deel van de journalisten dat volslagen ethiekloos te werk gaat en alles wat wordt vastgelegd maar verspeid.
Internetmedia maken dat ook heel gemakkelijk. Youtube is een goed voorbeeld. Ik film een ongeval en kan dat zo op het www zetten zonder dat er enige controle op uitgeoefend hoeft te worden. Zelfs als ik de meest bloederige taferelen heb vastgelegd kan ik het zo publiceren en dat filmpje vervolgens via een link aan alle nieuwssites doormailen die het vervolgens ook weer kunnen gebruiken.
Volgens mij is dat een ongewenste ontwikkeling. |
|
Heb hier al meer van gedachten over gewisseld via email met diverse forumleden.
Ben door de komst van 13/14 jarigen "Pers-112"fotografen, vrijwel mijn broodwinning verloren.
Heb mijn jack en helm daarom na bijna 50!!! jaar actiefotografie ingeleverd.
Overigens vele hulpverleners zijn er ZELF oorzaak van dat een en ander uit de hand loopt.
Zij immers nemen foto's af of downloaden ze bij de vleet.
Laatst gehoord: Hoge brandweerofficier tegen pakweg 14 jarige fotograaf ( innen lintafzetting):
Zet je ons er een beetje leuk op ?
Welke verzekeringsmaatschappij vergoed schade of letsel van zo'n misschien goedwillende knul ? |
|
@ STARRENDEMOL
Triest dat je na zo'n lanmge tijd noodgedwongen " de camera aan de wilgen" hebt moeten hangen. Het is volgens mij een kwestie van normen en waarden van alle mensen. Iedereen is normloos geworden, inclusief de hulpverlening zelf die jonge gasten aanmoedigd met dergelijke opmerkingen.
Niemand schijnt meer enig gevoel te hebben voor ethiek, waarin nieuwe media (internet) en nieuwe elektronische gadgets (mobiel met hi-res (viedeo)camera) een grote rol spelen. Het is erg gemakkelijk geworden om je als fotograaf uit te geven omdat iedereen tegenwoordig de mooiste foto's en films kan maken en er een afzetmarkt voor heeft (YouTube o.a.).
De hulpverleners zijn er evengoed ook debet aan dat het jou je broodwinning gekost heeft, een agent zou een jonge gast op afstand moeten houden en geen kans geven beelden te maken. Ik pleit ervoor dat er scherpe criteria komen voor de toekenning van een perskaart en uitsluitend met die kaart beelden mogen worden gemaakt van ongevallen e.d. Als er geen perskaart om je nek hangt dan zou je simpelweg verwijderd moeten worden van de ongevalsplaats. Ga je toch door met fotograferen of filmen, dan riskeer je een boete vanwege schending van de privacy. Mogelijk is er ook nog in het kader van portretrecht iets te doen tegen illegaal gemaakte beelden.
Als de regels worden aangescherpt en strak worden gehandhaafd heeft de hulpverlening meer werktruimte, het slachtoffer meer privacy en de beroepsfotograaf een broodwinning. |
|
Daar sluit ik mij helemaal bij aan. |
|
ik heb ff een vraagje,
wij hebben sinds 1998 een website over onze plaatselijke brandweer.
dit komt omdat mijn partner bij de brandweer zit.
nu gaan wij naar al de uitrukken van deze brandweer en maken wij foto's voor deze website.
mijn foto's worden verder niet gepubliceerd, met uitzondering van een plaatselijke website die zelf zo nu en dan de foto's van onze site haalt.
wat maakt dat ons?? |
|
Op dinsdag 9 december 2008 12:13 schreef acgerda het volgende:
ik heb ff een vraagje,
wij hebben sinds 1998 een website over onze plaatselijke brandweer.
dit komt omdat mijn partner bij de brandweer zit.
nu gaan wij naar al de uitrukken van deze brandweer en maken wij foto's voor deze website.
mijn foto's worden verder niet gepubliceerd, met uitzondering van een plaatselijke website die zelf zo nu en dan de foto's van onze site haalt.
wat maakt dat ons??
Dat maakt je een amateur persfotograaf, waarmee an sich niets mis is. Ook ik ben zelf als semi-prof fotograaf werkzaam (in een hele andere discipline, maar toch evengoed een niet full-prof), dus daar zal ik überhaupt niets van zeggen.
Het gaat mij om de ethische opstelling van de "rampfotografen". Menigeen staat met z'n neus vooraan en loopt daarbij de hulpverlening in de weg, of schiet platen van de meest bloederige en ontredderde slachtoffers. Vaak uitsluitend vanuit sensatiebelusteid, als dat het motief is, dan moet je wat mij betreft gemeden worden van de plaats des onheils.
Als je echter vanuit een journalistieke interesse (met de bijbehorende ethiek) beelden maakt van de persoonlijke rampen van anderen, zie ik daar geen kwaad in. Al moet ik zeggen dat ik me van de prof fotografen zeker de kritieken kan voorstellen. Iedereen schiet tegenwoordig maar beelden en stoot zo het brood uit de mond van de broodfotograaf.
Maar dat is een consequentie van de huidige digitalisering en de snelle nieuwe media. Dat zal onomkeerbaar zijn ben ik bang. (zoals gezegd ben ik zelf een van de semi-prof (foto)journalisten en pik dus ook mijn graantje mee ten kosten van de broodfotograaf en broodschrijver). |
|
Ik denk dat het een probleem is van deze tijd... iedereen kan nu voor een leuk bedrag een redelijke camera kopen en zo de weg op gaan. Ff een paar foto's maken en huppa op de computer en doorsturen naar kranten, anp enz enz. Voorheen in het echte rolletjes tijdperk had men dat gezeik niet. Ik ben van mening dat kranten en websites er zelf debet aan zijn. Voor minder dan de gewone prijs worden er foto's afgenomen en dat scheelt hun een slok op een borrel. Weet dat er in mijn regio veelvuldig foto's van 112 knakkers worden afgenomen omdat die ze onder de prijs aanbieden. Ook filmmateriaal vindt hier gretig aftrek ondanks dat de kwaliteit zichtbaar minder is. |
Om te reageren op een topic dient u ingelogd te zijn. Klik hier om u te registreren en actief mee te doen aan dit topic. |
|
